T: +30 211 2155093 | ΝΕΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ! ΚΑΡΑΟΛΗ-ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ 12, ΧΑΛΑΝΔΡΙ|info@psalidikordela.gr

Το κουτάκι της γιαγιάς Τατιάνας, Revisited

///Το κουτάκι της γιαγιάς Τατιάνας, Revisited

Το κουτάκι της γιαγιάς Τατιάνας, Revisited

Πέρυσι τέτοια εποχή εγκαινιάσαμε αυτή την ιστοσελίδα. Έγινε με αρκετή δουλειά τόσο από μένα, όσο και από τους «Serial pixels» και τα σχόλια που άκουσα όλο αυτό το διάστημα ήταν πολύ θετικά κάτι που με έκανε πολύ ευχαριστημένη και περήφανη. Η αρχή όμως για το «Ψαλίδι & Κορδέλα» έγινε τρία χρόνια πριν με το πρώτο blog. Ομολογώ πως ήμουν παντελώς άσχετη και ακόμη απορώ με τον εαυτό μου πως αποφάσισα να αρχίσω να γράφω σε blog κυρίως για τις δημιουργίες μου αλλά και για ορισμένα άλλα πράγματα… Αν δεν είχα πάρει αυτή την απόφαση και δει τόσο μεγάλη ανταπόκριση ίσως να μην είχα καταφέρει αυτά τα λίγα και καλά που έχω καταφέρει ως τώρα. Πέρυσι λοιπόν αποφάσισα να διατηρήσω το παλιό blog χωρίς όμως να το ανανεώνω εφ’όσον υπήρχε πια το καινούργιο blog ενσωματωμένο σε αυτή την ιστοσελίδα. Ομολογώ πως τα κείμενα μου ελαττώθηκαν δραματικά τον τελευταίο χρόνο και αυτό οφείλεται κυρίως στην αύξηση των υποχρεώσεων της δουλειάς (ευτυχώς) αλλά και των υπόλοιπων προσωπικών υποχρεώσεων. Έφτασε όμως η στιγμή να κλείσω το παλιό blog έτσι ώστε να μη μπερδεύεστε και εσείς… πολλοί με ρωτάτε για παλιές φωτογραφίες ή ψάχνουμε να βρούμε ακριβώς αυτό που ζητάτε και στο τέλος χανόμαστε ανάμεσα σε blog και ιστοσελίδες!… Για το λόγο σκέφτηκα ότι θα ήταν ενδιαφέρον να αναδημοσιεύσω κάποια κείμενα που μου άρεσαν πολύ και που δεν έχουν να κάνουν αποκλειστικά με τα είδη που διαθέτουμε εδώ στο εργαστήρι. Για να μην μπερδεύεστε θα τα ονομάζω «Revisited».

Ξεκινώ σήμερα με ένα από τα παλιότερα κείμενα που είχα γράψει και που ήταν αφιερωμένο στη γιαγιά μου, ναι εκείνη που με έκανε να αγαπήσω τη χειροτεχνία…

    «Από πολύ μικρή μου άρεσε να ασχολούμαι με τις χειροτεχνίες. Όχι τόσο πολύ με τη ζωγραφική, όσο με τις κατασκευές, το ράψιμο ή το πλέξιμο… Παρά το γεγονός ότι ήμουν ένα παιδί με τεράστια ενέργεια -σε σημείο να εξαντλώ σωματικά και ψυχικά τους γονείς μου ορισμένες φορές- μου άρεσε να ασχολούμαι ώρες ατελείωτες. Σε αυτό βοήθησε αρκετά και η ενασχόληση με τη γιαγιά μου την Τατιάνα, η οποία ήταν «χρυσοχέρα»… έραβε, έπλεκε, κένταγε, ήταν καλή μαγείρισα… ότι έπρεπε να κάνει δηλαδή μια γυναίκα της εποχής της… Εκείνη ήταν που με ώθησε στη χειροτεχνία. Θυμάμαι πηγαίναμε μαζί και ψωνίζαμε κλωστές και νήματα για τα πλεκτά της, αλλά είχε δημιουργήσει και ένα κουτάκι για μένα για να τοποθετώ μέσα το βελονάκι μου και τις κλωστές μου. Με είχε οργανώσει δηλαδή κανονικά…

     Και επειδή εκείνη ήταν που «καλλιέργησε» αυτό το ταλέντο μου, οφείλω να της κάνω ένα μικρό αφιέρωμα… Πριν απο μερικά χρόνια και αφού είχε πεθάνει, η μητέρα μου μου έδωσε ένα παλιό μεταλλικό κουτί … όπου μέσα ανακάλυψα μικρούς θησαυρούς της γιαγιάς μου. Αντικείμενα που δεν έχουν καμία απολύτως αξία, παρά μόνο συναισθηματική...

 

  Το πορτοφολάκι της που ίσως και να έχει ράψει η ίδια, το αρωματάκι της, μερικές καρφίτσες για το πέτο της, το στυλό της, ένα ζευγάρι σκουλαρίκια και μερικές καρφίτσες. Μια vintage κατάσταση δηλαδή!!

 

 

Για το αρωματάκι συγκεκριμένα και όπως με ενημέρωσε με σχόλιο μια αναγνώστρια στην παλιά ανάρτηση, πρόκειται για το ατομικό σπρέϊ της Madame Rochas. Η μυρωδιά της θα μου μείνει αξέχαστη…

 

 

Θα αναρωτιέστε γιατί τα γράφω όλα αυτά… Ήθελα απλώς με αυτόν τον τρόπο να την ευχαριστήσω για όλες αυτές τις ωραίες ώρες που περάσαμε μαζί και να της υποσχεθώ ότι δεν θα τις ξεχάσω ποτέ! Ας είναι καλά εκεί που βρίσκεται …

 

TATIANA ♥

Αφήστε ένα σχόλιο